DZIĘKUJĘ

Za chwilkę mija trzecia rocznica uszycia pierwszego ubrania przeze mnie. Przez ten czas powstała niezliczona ilość przeróżnych projektów. Zaczęłam od uszycia spódniczki podstawowej, a teraz podejmuję wyzwania w tworzeniu nawet najtrudniejszych i bardzo czasochłonnych  projektów. Wszystkie z nich zaistniały dzięki mojej determinacji i ciężkiej pracy, ale wiele z nich nie powstałoby bez wsparcia i życzliwości otaczających mnie osób. Zaczęło się całkiem niepozornie,  a teraz mam wrażenie,  że umiejętność szycia jest tak silnie zakorzeniona w mojej osobie,  że stała się częścią mnie, mojego sposobu na życie.  Mam poczucie, że również świat wokół mnie się przez to zmienia. Jest bardziej kolorowo, inspirująco i pobudzająco. Innymi słowy, machina nabrała wielkiego rozpędu. Tkaniny z przeróżnych źródeł zalewają moje domowe studio krawieckie. Życzliwość innych osób często  wprawia mnie w osłupienie.  Zdarzyło  mi się na przykład otrzymać sporą paczkę tkanin pamietających czasy komuny od mamy kolegi mojej przyjaciółki, której wcześniej nie znałam, a ostatnio odwiedziłam tę Panią z prezentem w ramach podziękowania. Otrzymałam także kolejną ogromną paczkę,  tym razem bardziej współczesnych tkanin od kuzyna mojej koleżanki,  który pracuje w dużej firmie odzieżowej (zdjęcie poniżej). Informacje o tym, że szyję rozprzestrzenia się tak szybko, że fakt otrzymania skrawków ekoskóry od siostry chłopaka mojej koleżanki, z którą nigdy się nie poznałyśmy już coraz mniej zadziwia. Nie mogę ominąć w tym wpisie koleżanki z pracy, która w trakcie robienia porządków w szafie pomyślała o mnie i przekazała kilka kuponów bawełny w moje ręce. Aaa i drugiej koleżanki z pracy, od której otrzymał gruby lniany materiał o intesywnych zielonym zabarwieniu. Dziękuję Aneto, dziękuję Anno. Słowa wdzięczności są jedynym właściwym podsumowaniem wszystkich tych zdarzeń i fortunnych zbiegów okoliczności.  Raz jeszcze ogromne dziękuję za wszystkie ofiary, a jednocześnie za wiarę w moje umiejętności krawieckie  :).  Jeśli ktoś uznał,  że jestem właściwą spadkobierczynią tych licznych tkanin tak pieczołowicie  przechowywanych w szafach, to zaczynam odczuwać poczucie misji do wypełnienia. Przyświeca jej jedna myśl przewodnia – należycie spożytkować każdy metr podarowanej tkaniny. Przebieg tej misji jak zwykle relacjonować będę na bieżąco.

Tyyyyle tkanin dostałam od Rafała- kuzyna mojej koleżanki. Rafał, jesteś wielki :)

Tyyyyle tkanin dostałam od Rafała- kuzyna mojej koleżanki. Rafał, jesteś wielki :)

Dodaj komentarz

Wymagane pola są oznaczone *.