Wśród szumu cyprysów

Od wielu lat wybierając się na urlop, kieruję się podobną zasadą, a mianowicie ma być cieplej niż wnaszej szerokości geograficznej. Dlatego wyprawa odbywa się zwykle wczesną wiosną lub późną jesienią, kiedy to niewiele powodów do radości daje nam pogoda w naszym kraju. Dzięki temu zabiegowi udaje nam się oszukiwać własne organizmy i nagromadzić zapas witaminy D, który wystarcza na cały rok.
Tym razem przyspieszyliśmy sobie lato wycieczką do olśniewającej włoskiej krainy. W końcu miałam możliwość zabrania większej ilości uszytych przeze mnie fatałaszków, a co najważniejsze, zaprezentowanie ich w tak pięknych miejscach. Gdy teraz patrzę na te zdjęcia, to mam ochotę, żeby przenieść się w czasie i raz jeszcze niespiesznie pospacerować tymi krętymi, kamiennymi ścieżkami. Sama Florencja, która była bohaterką ostatniego wpisu, to jedna z najznakomitszych wizytówek Włoch, zaś odległa Toskania, która jest tłem obecnego wpisu, to kraina błogiego spokoju i niezwykłych krajobrazów. Średniowieczne zabudowania w połączeniu z soczystą zielenią tamtejszej natury oraz drogami obsadzonymi szpalerami cyprysów, pozwalają doświadczyć prawdziwej harmonii. Jestem przekonana, że tym razem nie będą to słowa rzucone na wiatr: „tutaj na pewno jeszcze wrócimy”.

Chciałam się z Wami podzielić zdjęciami mojej nowej, zwiewnej sukienki, która powstała na noc przed wyjazdem na urlop. Tkaniną obdarowała mnie koleżanka z pracy, która stwierdziła, że jestem osobą, która będzie wiedziała, jak sobie poradzić z tym kawałkiem materiału. Anetko oceń, czy spełniłam Twoje oczekiwania? Model sukienki (i tutaj was nie zaskoczę) pochodzi z Burdy wydanej w 2009 r.
Samo szycie nie jest bardzo skomplikowane. Najważniejsze jest, aby mocno zmarszczyć ramiona, bo w przeciwnym razie nie będą styczne z pozostałymi elementami wykroju. Plecy zostały „otwarte”. Na zamek zabrakło niestety czasu, no ale nie ma co ukrywać że przewieny strój sprawdził się idealnie we
wloskim klimacie?;) 1 2 3 4 5

Sukienka kopertowa

6

Czasami po prostu muuuuszę !!! Muszę uciec od codzienności, wyłączyć się i zwyczajnie zapomnieć o codziennych obowiązkach. W takich chwilach z pomocą przychodzi moja niezawodna towarzyszka. Zastanawiacie się jaka?….oczywiście, że ta, na którą zawsze mogę liczyć – maszyna do szycia. W tej sytuacji nieistotny jest fakt, że w szafie mam już kilka tuzinów uszytych przeze mnie sukienek, bo przecież nadarzyła się nowa okazja, a żadna z poprzednich sukienek nie jest odpowiednia na nadchodzącą okoliczność. Zdarza mi się czasami przejść po galerii w poszukiwaniu czegoś oryginalnego. Niestety jednak rzadko kiedy wychodzę z łupem ze sklepu. Jak już rzeczywiście coś upoluję, to niestety nie mam gwarancji,  że zadowolenie z zakupu nie minie równie szybko, jak wzbudzony chwilę wcześniej zachwyt. Pół biedy, jeśli w przypływie entuzjazmu nie zerwałam wcześniej metek, bo wtedy możliwy jest zwrot. Częściej jednak bywa, że jak na osobę w gorącej wodzie kąpanej przystało, możliwości zwrotu niestety już nie ma. Dalszy ciąg podobnych historii każda z nas na pewno zna. I tak oto w naszej szafie zalegają ubrania z metkami, nigdy nie ubrane lub założone tylko jednokrotnie, a jeszcze więcej tych ubrań, które nie pasują do żadnej innej części naszej garderoby.

Aby jednak uniknąć podobnych sytuacji, staram się przerabiać to, co już mam, żeby uniknąć konieczności wyrzucenia danego ubrania, a jeszcze częściej staram się tworzyć coś nowego z ciągle obfitych zapasów tkanin, które raz na jakiś czas uzupełnia mój dobroduszny, tajemniczy darczyńca ;). W tym miejscu znowu niskie ukłony w Twoim kierunku Rafale, bo przecież robić coś dla kogoś tak bezinteresownie, to wielka rzecz…

Tym razem uszyłam sobie sukienkę, którą planuję zakładać na wiele okoliczności. Plany planami, a czas pokaże  ;). Już dawno marzyła mi się sukienka kopertowa, którą w zależności od dodatków mogę zakładać na co dzień lub w połączeniu ze szpilkami na bardziej oficjalne wyjścia. Za dawcę pomysłów, zresztą, jak to zwykle bywa, posłużyło mi świeże wydanie Burdy (8/2017, model 109). Szycie tego typu sukienki, nie należy jednak do tych najprostszych, ale nikt też nie obiecywał, że będzie łatwo i przyjemnie. Jednak moje odbicie w lustrze, w dopracowanej już sukience, było na tyle zadawalające, że z satysfakcją w głosie mogłam powiedzieć: „tak, to jest to”.

3 5 4 1A

Firenze by QRC

Florencja budzi zachwyt na każdym kroku. Będąc w tym mieście po raz pierwszy, niełatwo wybrać sensowny sposób na jego zwiedzanie. My mieliśmy na to zaledwie dwa dni. Mając tak mało czasu  uznaliśmy, że na skrupulatne zwiedzanie miasta nie mamy najmniejszych szans. Udaliśmy się więc na spacer przez miasto, podziwiając bogactwo tamtejszej architektury, co jakiś czas przystając na mały odpoczynek w licznych kawiarenkach. Na zakończenie pobytu w stolicy Toskanii, zdecydowaliśmy się na przechadzkę na Piazza Michelangelo, czyli Plac Michała Anioła, który znajduje się na wzgórzu. Po dotarciu do celu wyłonił się  oszałamiający  widok na panoramę miasta, co wynagrodziło nam wszelkie trudy poruszania się w tym upalnym  i zatłoczonym mieście.

5a

1a 6a 2a

Jak się jednak okazało Florencja to nie tylko mekka wyłącznie dla wielbicieli sztuki i architektury, ale również dla miłośników mody,  a to dlatego, że w mieście nie brakuje domów mody światowej sławy projektantów.  Znajduje się tu również muzeum domu mody GUCCI, które niestety było nieczynne z powodu remontu. Przyszło mi jednak nacieszyć oczy najnowszą kolekcją  domu mody Ferregamo, w opływającym w luksus wnętrzu. Nie muszę chyba dodawać, że ciężko było opuścić to miejsce 8-) .

4a 3aAle wracając do tematu, wśród budzących porządanie butików sygnowanych nazwiskami najznakomitszych projektantów takich jak Gucci, Prada, czy YSL, na chwil kilka zabłysnęło również i moje własne, skromne logo QRC.  Udało nam się nawet uchwycić kilka ujęć  mojego najnowszego projektu spódniczki w chabrowym kolorze i bluzeczce  w wielokolorowe kwiaty z rozciętymi rękawami na całej ich długości.  Wykorzystane tkaniny to ekoskóra, bawełniana podszewka oraz wiskoza na bluzeczkę.  Wykrój  spódniczki pochodzi z Burdy 5/2015, model  110. Bluzka z kolei, to po raz  tysięczny przemodelowana  konstrukcja bluzki podstawowej sporządzona kilka lat temu na zajęciach z konstruowania.

Mam nadzieję, że na tle tak licznie rozmieszczonych we Florencji domów mody,  kreacja z domu mody QRC nie wypada zbyt blado ;).

No i jak Wam mam podziękować, no jak???

5 Od samego początku nie było ze mną łatwo. Upierałam się jak dziki osioł, że żadnego wieczoru panieńskiego, to ja absolutnie nie chcę. Różowe wstążki, drinki, kuse spódniczki i dzikie pląsy do samego rana? To dla mnie żadna przyjemność. Dostało się szczególnie mojej młodszej, Bogu ducha winnej siostrze, które wielokrotnie słyszała zdanie…. „ Czy Ty nie rozumiesz, że ja nie chcę”. Jej cierpliwość też jednak w końcu się skończyła, po czym krótko skwitowała: „Czy Ciebie ktoś pyta w ogóle o zdanie? Masz siedzieć cicho i robić co Ci każemy” ;). Młodsza, ale zawsze się jej słuchałam, więc i tym razem nie mogło być inaczej.

Żadnych atrybutów wieczoru panieńskiego, które wyżej opisałam nie było. Nie było nawet najmniejszej szansy na ich pojawienie. Bo jeśli taki dzień spędza się w gronie osób w większości znanych od dziecka, to nie ma możliwości, aby doszło do jakiegokolwiek nieporozumienia.

Moje  przyjaciółki przeniknęły mą duszę na wskroś i doskonale wiedziały, co jest w mi w tym czasie najbardziej potrzebne, a mianowicie masaż, relaks, dobre wino, a w szczególności  nocne rozmowy z tak otwartymi, życzliwymi i ciepłymi osobami, jakimi właśnie one są.

Dlaczego wspominam o tym wszystkim na moim blogu szyciowym? A no właśnie dlatego, że od samego początku czekała na mnie niespodzianka. Wszystkie dziewczyny ubrały się w podarowane im kiedyś, przy różnych okazjach, moje własne uszytki ;). Ach, jakaż rozkosz mnie ogarnęła w tym momencie. To wszystko ja uszyłam?! Od razu przeprosiłam Anie i Dominikę za tak niewyjściowe prezenty. Obiecałam też poprawić się na przyszłość…

3 4 1 2

Teraz, gdy upłynęło trochę czasu czuję ogromną radość, że to wszystko jednak się odbyło i że życie daje mi tyle powodów, aby być wdzięcznym za to, jakich ludzi mam wokół siebie.

A zatem Anno, Dominiko, Karolino, Krystyno i Natalio moje słowa podziękowania są naprawdę szczere …  Ten wypad utwierdził mnie w przekonaniu, że odległość, pęd życia, ogrom spraw załatwianych każdego dnia, napotykane trudności – po prostu NIC, ale to NIC nie jest w stanie zepsuć więzi, które przez te wszystkie lata między nami powstały. Dałyście temu najlepszy dowód. Dziękuję wam za to wszystko!

Komplecik z wełny

Tym razem się napracowałam. To nie było szybkie cięcie, proste szwy, luźny krój,  uniwersalny rozmiar. Wręcz przeciwnie. Kamizelka i spódniczka z tej samej jasnoszarej  wełny, powstały w wyniku konkretnego scenariusza, który został wcześniej dokładnie opracowany.  Chciałam mieć w swoim posiadaniu taki uniwersalny, wielozadaniowy i ponadczasowy komplecik. A, że słowo „ponadczasowy” odgrywa tutaj szczególną rolę, to nie było możliwości pójścia na skróty. Tyle w teorii, a czy zamierzania przerodziły się w rzeczywistość? Myślę, że tak, chociaż dostrzegam drobne niedociągnięcia, które nie pozwalają mi na uznanie nowego kompleciku za sukces absolutny. Jak to jednak u mnie bywa, w trakcie użytkowania, nawet te drobne niedociągnięcia zostaną wyeliminowane poprzez „dopracowanie” ubrania na żywym manekinie ☺.

Tkanina to wełna, a jakże mogłoby być inaczej, otrzymana w spadku od pewnej życzliwej Pani już jakiś rok temu, o czym pisałam już wiele, wiele razy.

Pierwsza spod igły wyszła spódniczka. Wykrój opracowany już lata temu na zajęciach z konstrukcji, pozostaje mi wierny podczas szycia prawie każdej spódnicy, oczywiście na skutek modelowania w różnych wariacjach. Chciałam mieć kieszenie, bo jakoś tak wygodniej z pomadką pod ręką ☺. W tym zakresie poszło gładko. Gorzej już było w przypadku kamizelki, którą uzupełniłam o podszewkę. Jakoś tak nie po drodze jest mi z tymi podszewkami, ale czasami trzeba dać z siebie trochę więcej i pomęczyć się, aby później mieć powód do zadowolenia. Kamizelka (Burda 4/2016, model 103) składa się z dość licznych drobnych elementów i połączenie ich w jedną całość z podszewką będącą odzwierciedleniem tych samych elementów, które wcześniej wykroiłam z wełny, nie jest łatwym zadaniem. To tak, jakby spacerować po górach z dużym obciążeniem. Sama wspinaczka jest przyjemna, ciężar z kolei doprowadza nasz organizm do granic wytrzymałości. Tak najprościej ująć mogę to, jaki wpływ na mnie ma takie misterne szycie w połączeniu z podszewką. Momentami jestem bliska szaleństwa. No dobra, chyba trochę dramatyzuję. W rzeczywistości, aż tak koszmarnie nie jest ;P.

Całość przedstawia się następująco:20161112_091653 20161112_091959 20161112_085931 20161112_091300 20161112_091429 20161112_091552 20161112_09160920161112_130247

Święta, święta i po świętach

… a ja aż do dnia dzisiejszego nie znalazłam czasu, aby opublikować odzienie, którym przystroiłam samą siebie podczas tych pięknych, magicznych chwil. Aż trudno uwierzyć jak ten czas biegnie… Dobrze jednak, że czasami możemy wrócić do zdjęć, które przypominają nam o tym, czym jeszcze niedawno żyliśmy i pomagają nam na nowo wyostrzyć obraz tamtych chwil w naszej pamięci.

Ja przy szyciu tej żółtej (albo raczej musztardowej) sukienki przeniosłam się w czasie aż o 20 lat. A to wszystko za sprawą mojej bezcennej, szyciowej towarzyszki Burdy. Aż trudno uwierzyć, że niektóre kroje, tkaniny, czy stylizacje pozostają na czasie przez wiele lat. Dbanie o uniwersalizm garderoby sporządzany na zasadzie dopasowania do własnego typu urody i sylwetki jest niezwykle cenną umiejętnością i daje nam pewność posiadania odpowiedniego stroju na każdą okazję. To właśnie dlatego ten oto wykrój zaczerpnięty z Burdy z roku 1995 będzię również i dzisiaj na czasie. Spodobały mi się w nim trójkątne cięcia materiału z przodu i tyłu sukienki, a sterczące na przodzie falbanki to już przejaw mojej własnej inwencji. Tkanina też pamięta czasy poprzedniego wieku, a to dlatego, że pochodzi z tego samego żródła, co stare wydanie Burdy.

Króciutka wełniana sukienka prezentowała się należycie dostojnie w towarzystwie migoczących światełek choinki.

3 4 1 2

Intrygująca koronka c.d.

 6Połączenie kilku odpowiednich czynników w jedną całość, daje szansę na powstanie czegoś wyjątkowego. Inspiracja, będąca czynnikiem zapalnym dalszego procesu pojawiła się jako pierwsza. W jej następstwie dobranie odpowiedniej tkaniny – przepięknej czarnej koronki, która czekała aż 2 lata na zaistnienie. Na sam koniec przytrafiająca się przerwa świąteczna, dająca możliwość ucieleśnienia  gnieżdżących się w mej głowie wizji. Nie mogłabym nie wspomnieć o okazji, która wywołała to całe zamieszanie, a mianowicie moje 30-te urodziny. Chciałam spędzić ten wyjątkowy dzień w gronie najbliższych mi osób, nadając przyjęciu odrobinę osobistego wyrazu. Chcąc trochę złagodzić okoliczności, które przeniosły mnie w nowa dekadę, postanowiłam nadać im nieco karnawałowego zabarwienia. Dlatego też w pierwszej kolejności powstały te oto zaproszenia :

20 21Czarne suknie uzupełnione o tajemnicze maski sprawiły, że przyjęcie urodzinowe nabrało formę karnawałowego balu.

Sama chciałam się zaprezentować wyjątkowo, jednak bałam się, aby nie przesadzić.  Marzył mi się tren, ale moje intencje mogłyby przyprawić o salwy śmiechu nawet najbliższych znajomych,  którzy na moje wymysły i tak patrzą już z przymrużeniem oka ;). Jak na mój gust (oraz możliwości) powstała dość prosta sukienka… a wypadałoby wspomnieć, iż jestem w trakcie czytania autobiografii Diora, którego to suknie powstawały przynajmniej z 30 metrów tkaniny ;). Ponieważ wizja sukienki przeobraziła się wyjątkowo szybko w dzieło kompletne, postanowiłam pomimo usilnych sprzeciwów  mojej siostry, która troskliwie dba o moje nieprzemęczanie się, uszyć jeszcze jedną, bliźniaczą sukienkę. Podobieństwo jest jednak widoczne jedynie na pierwszy rzut oka. Przy okazji dokładniejszych  oględzin, można stwierdzić, że poza czarną koronką, z której powstały obie suknie, różne jest praktycznie wszystko.  Moja sukienka składa się z wielu elementów, a w talii jest dzielona dość szerokim pasem, co znacznie wydłużyło jej szycie (Burda 12/2016, model 124)).  Z kolei przód i tył sukni mojej siostry wykrojone są z „całości ”,  co oznacza, że krój jest prosty i wymaga jedynie dopasowania na modelce Burda 3/2016, model 123). Gdy mamy jednak do czynienia z modelką, którą znamy od kołyski, wystarczy dopasować sukienkę z pamięci,  co na szczęście zakończyło się sukcesem. W przypadku obu modeli konieczne było uzupełnienie ich o czarne podszewki, znacznie krótsze niż koronka. Chwilę przed przybyciem reszty gości udało nam się z siostrą zrobić kilka wspólnych zdjęć.

15 16 14  9 7

Futerko w skali mikro

Oto przedstawiam Państwu najmniejszy ciuszek sygnowany logiem QRC.

 1 2 3

Podchodzę do tego dzieła z wyjątkowym sentymentem ze względu na sympatię, jaką darzę tę słodziutką istotkę, której podarowałam to urocze futerko, a jest nią córeczka mojej przyjaciółki.

Niektórym może się wydawać, że skoro takie malutkie (w rozmiarze 56), to większych komplikacji nie było. A właśnie że były, a na dodatek okazały się być wyjątkowo trudne do przezwyciężenia. Sztuczne futerko o rozkosznie różowym zabarwieniu, nadaje kilkumiesięcznej drobince niezwykłego uroku. Kto wie, może rozbudziłam w tej małej gwieździe zamiłowanie do futer i za kilkanaście lat zobaczymy ją w białym futrze z norek, jak śpiewa „Happy Birthday To You, Mr President…” na wielkiej scenie :).
Teraz  patrzę na to z rezerwą, ale podczas szycia miałam wyłącznie czarne wizje. Futerko okazało się wyjątkowe nieprzyjemne w szyciu, gdyż dwie warstwy tkaniny okazały się za grube dla mojej maszyny i w zasadzie musiałam użyć sporo siły, aby futerko przesuwało się  pod igłą. A do tego wszycie podszewki, która w połączeniu z tkaniną wierzchnią składa się z wielu drobnych, wręcz kilkucentymetrowych elementów, to już zadanie dla zaawansowanych. Skończyło się lekkim uszkodzeniem paznokcia, ale ostatecznie dowiodłam swojej determinacji i po opatrzeniu palca dzieło dokończyłam. Ból przezwyciężyłam, paznokieć już się dawno zagoił, ale było warto, bo futerko w skali mikro dodaje niezwyķłego uroku malutkiej damie, damie z zadatkami na wielką gwiazdę :).
Wybiegam myślami w przyszłość i wyobrażam sobie jak dorosła Marta przegląda album ze zdjęciami z dzieciństwa pyta swoją mamę; „jejku, skąd ja miałam tak dziwaczne futro mając zaledwie trzy miesiące?!” Na to pada odpowiedź; „jak to skąd(?), od szalonej ciotki co to upatrzyła sobie Ciebie jako mini modelkę do prezentacji swoich dziwacznych modowych wizji” :)))…

Trapezowa spódniczka

 

2

Ostatnio koleżanka zwróciła mi uwagę, że jakoś brak nowości na moim blogu, więc się poprawiam.
Dziękuję Marto za mobilizację ;).
Ale jak tu znaleźć kilka wolnych chwil po tym, jak spacerując z chłopakiem po Jurze odkryliśmy lasy pełne borówek leśnych, a i grzybów na zimę przydałoby się troszkę ususzyć??? Udało mi się zamknąć te piękne jesienne chwile, spędzone wśród złocistych liści w ośmiu malutkich słoiczkach. Gdy za oknem biały puch pokryje okolicę, wtedy herbatka z dodatkiem czerwonych borówek osłodzi nam ten zimowy czas. I to z pewnością nie słodyczą malutkich owoców, które do najsłodszych nie należą, ale pięknem tych ostatnich ciepłych chwil, które dane nam było spędzić obcując z niezwykle kolorową, jesienną przyrodą.

Oto dowód na obfitość lasów Jury Krakowsko- Częstochowskiej w borówki:

20161028_180302Z kolei owocem moich niedawnych miłych chwil w towarzystwie maszyny do szycia, jest ta oto spódnica.
Fason niby typowy, w kształcie trapezu rozszerzanego ku dołowi, ale dodatkowe kliny wszyte na boku spódnicy czynią ten model bardziej „szałowy” ;). Skorzystałam z pomyslu Burdy 1/2016, model 109. Postawiłam na świecący materiał tak, aby spódniczka nie wtopiła się w inne czarne spódniczki w mojej garderobie. Typowe wykończenie dla większości moich spódnic, to widoczny pas oraz zamek kryty, których wykonanie mam już opanowane do perfekcji i jak kiedyś mówiła moja polonistka w podstawówce: „odmianę przez przypadki musicie znać na pamięć nawet, jak was ktoś w nocy przebudzi”. Dokładnie tak samo sprawnie opanowałam opisane powyżej czynności związane z wykończeniem spódniczki.
Spódniczka mojego autorstwa zaprezentowana została większej publiczności podczas odbywającego się w ostatnim czasie Restaurant Week w Katowickiej Moodro Restaurant. Polecam odwiedziny w tym miejscu, w którego wnętrzach przeżyć można prawdziwą ucztę zmysłów.

 

6 3 4 5